Dood gaan we allemaal. (2024)
In een land waarin de dood vaak wordt vermeden in plaats van besproken, komen Kim Withag en ik samen om een diepgaande en eerlijke audio-ervaring te creëren die de grenzen van ons begrip van duurzaamheid na de dood verkent. Met een combinatie van nieuwsgierigheid, passie voor podcasting en een drang om taboes te doorbreken, nemen we je mee op een reis door complexe onderwerpen maar ook controversiële ideeën.
In de driedelige podcast duiken we in de wereld van duurzaamheid en de dood, waar we de traditionele methoden van begraven en cremeren onder de loep nemen en alternatieve, radicale en wetenschappelijke benaderingen verkennen. Van het hergebruik van menselijke materialen tot het idee van kannibalisme als een vorm van duurzaamheid, geen onderwerp blijft onbesproken. Door middel van interviews, persoonlijke reflecties en diepgaand onderzoek dagen Marleen en Kim de luisteraars uit om na te denken over hoe we ons lichaam en onze nalatenschap op een respectvolle en duurzame manier kunnen behandelen na de dood. En dat gepaard met een goede dosis humor.
Gaan we spelen? (2023 – heden)
‘’spelen is een vergeten kunst: waarom is het essentieel voor volwassenen om te spelen en hoe kunnen we dit opnieuw omarmen?’’
Als kind speelde ik minder vanzelfsprekend dan ik misschien had gewild. Spelen voelde niet altijd vrij, licht of zorgeloos. Nu ik ouder ben, merk ik hoe moeilijk het soms kan zijn om zomaar iets te doen zonder doel. Zonder prestatiedruk. Zonder dat het ergens toe moet leiden.
Met Gaan we spelen? onderzoek ik wat er gebeurt wanneer volwassenen zichzelf opnieuw toestemming geven om te spelen. Niet om iets te bereiken, te winnen of ergens goed in te zijn, maar gewoon omdat het mag.
De installatie nodigt bezoekers uit om een speelse ruimte binnen te stappen. Een plek die ergens tussen een speelveld, een herinnering en een fantasiewereld in zit. Met gras, zachte materialen, natuurlijke vormen, spelobjecten en kleine uitnodigingen ontstaat er een omgeving waarin je voorzichtig mag ontdekken, proberen en meedoen. Je hoeft niet meteen te weten wat de bedoeling is. Juist dat niet-weten is onderdeel van het werk.
Voor dit project organiseerde ik speeldagen in het bos. Samen met deelnemers bouwde ik met natuurlijke materialen, maakten we bewegingen, tekeningen en sporen, en lieten we ruimte ontstaan voor experiment, ongemak, plezier en verwondering. Het bos werd een plek waar niets hoefde te lukken. Waar spelen langzaam weer mocht ontstaan.
Die ervaring vormt de basis voor deze installatie. Bezoekers worden niet alleen uitgenodigd om te kijken, maar ook om hun eigen speelsheid opnieuw af te tasten. Misschien door iets aan te raken, iets te verplaatsen, een spel te beginnen of simpelweg even aanwezig te zijn in de ruimte. En wie niet meteen durft, hoeft zich geen zorgen te maken: er is ruimte om rustig mee te bewegen en op een zachte manier terug te vinden wat spelen voor jou kan zijn.
Gaan we spelen? is een persoonlijke zoektocht naar vrijheid, plezier en loslaten. Een uitnodiging om prestatiedruk even naast je neer te leggen en opnieuw te ontdekken hoe het voelt om te spelen.
Creative CO.LAB (2024)
Tijdens mijn stage bij Creative Co.Lab, onderdeel van Nieuwe Veste in Breda, was ik betrokken als organisator en curator van de Creative Co.Lab-dagen. Binnen dit project werkte ik mee aan het samenstellen, organiseren en vormgeven van een programma waarin jonge makers, kunstenaars en bezoekers elkaar konden ontmoeten.
De dagen bestonden uit een combinatie van expositie, workshops, performances en interactieve activiteiten. Bezoekers konden niet alleen werk bekijken, maar ook zelf actief meedoen. Er waren onder andere creatieve workshops, installaties, kunstwerken van verschillende makers en participatieve onderdelen waarbij bezoekers samen iets konden maken of bijdragen aan het programma.
Als organisator hield ik mij bezig met de planning, communicatie, aankleding en praktische uitvoering van het programma. Als curator dacht ik mee over de inhoudelijke lijn: welke makers en activiteiten pasten bij Creative Co.Lab, hoe de verschillende onderdelen samenkwamen en hoe bezoekers op een laagdrempelige manier kennis konden maken met kunst, creativiteit en experiment.
Tijdens de dagen was er van alles te doen en te bekijken. Bezoekers konden deelnemen aan workshops rondom maken, upcycling en beeldende kunst, zich laten verrassen door installaties en werk van jonge kunstenaars, en zelf bijdragen aan gezamenlijke kunstwerken. Ook waren er speelse activiteiten, zoals creatieve doe-opdrachten, een make-up/sminkplek met neonkleuren en plekken waar bezoekers elkaar konden ontmoeten, rondkijken en deelnemen.
Voor mij was dit project een waardevolle ervaring waarin organiseren, cureren en samenwerken samenkwamen. Ik leerde hoe je een creatief programma opbouwt, hoe je verschillende makers en disciplines met elkaar verbindt en hoe je een publiek uitnodigt om niet alleen toeschouwer te zijn, maar ook deelnemer.